AMSTERDAM 10 mei x96 Een liposuctiebehandeling in het Parkmedisch Centrum in Rotterdam is gexebindigd in een drama.

In vroeger tijden, ver voor de uitvinding van televisie, msn en spelcomputers, deden we niets anders. Maar toch zijn ze pas de laatste decennia een doorn in het oog van keurig Nederland: hangjongeren. Al kwattend lurkt de patatgeneratie aan hun energiedrankjes, roept doodsbenauwde meisjes wat onwelvoeglijks na, verblijdt de omwonende bejaarden met de meest melodieloze hardhouse, terrortrance of weet ik veel wat voor atonale herrie en probeert in sneltreinvaart de ozonlaag volledig weg te vagen door hun Aprilia-scooters urenlang stationair te laten ronken. Maar hoewel ze zich uiterst stoer proberen voor te doen door luidruchtig te boeren en vuilnisbakken in de fik te steken, zijn hangjongeren eigenlijk juist losers die niet mee mogen doen met de gangbang van 12-jarige Priscilla en wannabe-bitches die zichzelf na 4 breezers nog steeds niet in coma hebben gezopen. Je weet toch, Bakra!

In de loop der jaren zijn verschillende paardenmiddelen ingezet om het hangen aan banden te leggen, uiteenlopend van wonderschone cantates van Johann Sebastian Bach, tot de speciaal ontworpen Mosquito. Dit uit Engeland overgewaaide apparaatje produceert een voor pubers kapot hoge irri pieptoon, die voor mensen boven de 25 niet hoorbaar is. In theorie althans. Waar de ontwerpers echter geen rekening mee gehouden hadden, is dat het leeuwendeel van de hangjeugd al voor het 12e levensjaar hun gehoor door middel van geluidsbegrenzerloze iPods dusdanig ernstig hebben aangetast, dat zij immuun zijn geworden voor de Mosquito. En de enkeling die dat niet is gelukt, geeft de volumeknop van de meegetorste ghettoblaster gewoon een slinger. En dus chillt men lekker verder. No spang!

Maar nu is er na jarenlang onderzoek eindelijk een doorbraak in het probleem voor alle dorpjes waar helemaal niets te beleven valt. Men komt op de proppen met roze lampen in de strijd tegen het kwaad. Geen grap. Het speciale licht zorgt ervoor dat puisten extra in het oog springen, en dat willen de 13-jarige braddax92s niet. De straat onderkwijlen is immers een stuk minder stoer met een gezwel op je kin of een rugtas op je voorhoofd. In Engeland schijnt dit lumineuze idee met succes te worden toegepast, maar voordat Henk en Grxe9 de Vries opeens midden in de rosse buurt van Obdam wonen, willen Nederlandse wetenschappers eerst uitzoeken of de lampjes hier ook werken.

Nu ken ik het academische wereldje goed genoeg om te weten dat onderzoeken in het geheel niet worden getoetst op hun maatschappelijke nut, maar zullen we niet eerst even nadenken voordat er opnieuw tienduizenden eurox92s overheidsgeld worden verspild? Ten eerste: zijn Britse wetenschappers niet te vertrouwen of zo? Of zijn de Engelsen veel ijdeler dan wij? (Voor iedereen die weleens in Engeland op vakantie is geweest, is dit geen serieuze vraag denk ik). Hebben Britse hangers misschien meer last van jeugdpuistjes dan hun Nederlandse tegenhangers? Voor slechts duizend euro wil ik het antwoord wel geven hoor.

Maar ja, wie ben ik. Lang leve het wetenschappelijke onderzoek. En dus zal Nederland anno 2011 het grootste red light district ter wereld zijn. Want hangjongeren mogen dan dommer zijn dan hun scooters, xe9xe9n ding hebben ze beter begrepen dan de beleidsmakers. Een hangplek roze kleuren, lost het probleem niet op, maar verplaatst het naar een pleintje om de hoek.

Dood moeten ze! De personen die de grootste leider uit de geschiedenis van de mensheid bespottelijk maken door middel van wat slappe internetpersiflages. Durven ze wel, stelletje lijkenpikkers, om zox92n invloedrijk persoon 65 jaar na diens heldendood schandelijk in zijn hemd te zetten. Wat een laaghartige streek. Het zal ze bezuren!

Het lijdend voorwerp in dezen is natuurlijk ons aller Adolf Hitler. Anno 2010 geeft de grote roerganger van het derde rijk (in de vorm van Bruno Ganz, de acteur die de rol van mijn idool op zich nam in de bekroonde film Der Untergang) via Youtube zijn commentaar op de meest uiteenlopende actuele kwesties. Een schande, als je het mij vraagt; zulk een integer heerschap als de Fxfchrer zo te kijk zetten, terwijl hij zich al lang niet meer zelf kan verweren. De briljante analyses en rake typeringen van weleer zijn verworden tot ridicule schreeuwbuien over de meest stompzinnige onderwerpen. Zo lijkt hij een woede-uitbarsting te hebben omdat hij geen Xbox Live meer mag spelen, omdat hij te horen krijgt dat Usain Bolt het wereldrecord op de 100m sprint aan diggelen heeft gelopen of omdat Susan Boyle Britain’s Got Talent niet op haar naam wist te schrijven.
Extra schrijnend is het, dat juist het fragment waarin de grote leider ter ore komt dat de oorlog als verloren moet worden beschouwd, is gebruikt om hem belachelijk te maken. Want natuurlijk was hij in 1945 terecht ziedend op de falende nazicommandanten, door wie hij zijn gewenste derde rijk door de neus geboord zag worden.

Ik heb gedreigd het adres van de makers van de verwerpelijke filmpjes op mijn website te publiceren, waarna de volgelingen van de grote rassendenker het werk kunnen afmaken. Ook de adressen van de Youtube-magnaten dreig ik online te gooien. Ze hebben er zelf om gevraagd. De idioten zullen hetzelfde lot als de joden ondergaan! Om dat kracht bij te zetten, heb ik een foto van een concentratiekamp bijgevoegd, met witte rook uit de gaskamers. Daarnaast mogen de kopstukken van extreemrechts hun zegje doen op mijn website. Dat zal de wannabe-grappenmakers leren, de Fxfchrer te beschimpen. Hitler is het beste wat de mensheid ooit is overkomen! Dat zijn ideexebn zelfs heden ten dage nog voortleven in vele verlichte geesten, zegt genoeg lijkt me. Hij had gewoon altijd gelijk.
Maar wat ik ook deed, het mocht niet baten. Hatemails, doodsbedreigingen, geen haan die ernaar kraaide. De krenking van miljoenen individuele zielen laat de betrokken personen volledig koud. Een schande! Dat de filmpjes binnenkort alsnog zullen verdwijnen, komt slechts doordat het productiebedrijf van Der Untergang dit heeft opgedragen, wegens schending van de auteursrechten ofzo. Alsof dat het belangrijkste is.

Op dit punt zal ik moeten bekennen dat ik Hitlers ideexebn, net als ieder weldenkend mens, verwerpelijk vind. Natuurlijk heb ik niet echt bedreigingen geuit aan het adres van de makers van de parodiexebn. Anders zou ik onmiddellijk een proces aan mx92n broek krijgen wegens opruiing. Want zo werkt het. Zonder de afgelopen 3 zinnen zou dit stukje over Hitler direct van internet moeten worden verwijderd.
En dat terwijl een fictieve dictator ervoor kan zorgen dat xe1nderen juist hun geesteskinderen dienen te verwijderen. Zelfs als deze verzonnen gek -net als Hitler- ook agressief, barbaars en achterlijk is, en miljoenen doden op zx92n geweten heeft.
Noem het geloof, en de wereld ligt voor je open. De wereld zit soms vreemd in elkaar.

Tijd om de tekenaars van de Smurfen eens een bebloed mes op te sturen. Want de manier waarop zij de door mij geadoreerde profeet Gargamel afbeelden, is een schande! Bah!

Nu wereldwijd de gehersenspoelde goedgelovigen in rap tempo hun rug naar de katholieke kerk keren, heeft het Vaticaanse PR-team er voor de zoveelste keer bij de oude seniele opperbaas op aangedrongen zijn excuses aan te bieden aan de slachtoffers van seksueel misbruik. Het argument dat niet de kerkelijke kontkruipers, maar de godsgruwelijke homox92s de werkelijke schuldigen zijn, gaat er bij het publiek immers nu xe9cht niet meer in. En zowaar ging Benno XVI overstag. Natuurlijk heeft hij niet alle misbruikte personen individueel gesproken, anders zou hij echt het eeuwige leven moeten hebben, maar voor de vorm had hij een kleine groep getroffenen uitgenodigd. Uiteindelijk heeft hij zich schoorvoetend gexebxcuseerd. En dat terwijl het leed van die arme zielen hem aan zx92n maagdelijke reet roest. Bravo. Zo loopt hij een heel klein beetje in ten opzichte van nummer een-na-laatst op de lijst van meest verachtelijke personen der mensheid.

Het zal even duren vooraleer iemand zo diep gezakt is dat hij of zij de rode lantaarn van de nar van de Sint-Pieter overneemt, maar er worden zeker bewonderenswaardige pogingen gewaagd. Gisteren was de beweging Nederland Pro Deo (NPD, oftewel Nederland voor God) aan de beurt om zich volstrekt belachelijk te maken. En dat lukte met verve.
De inmiddels welbekende stofwolk uit Asland is volgens deze godsdienstdebielen een rode kaart van God. Na enkele gele kaarten voor Nederland, zoals de bijna-watersnoodramp uit 1995 (weet je het nog? Ik ook niet) en het virus aan de voet van Balkenende in 2004 (een ramp van ongekend formaat), was de maat voor God vol. Een stofwolk! Daar kan Roelof Luinge nog een puntje aan zuigen.
Ik bid al drie dagen met mijn kont naar alle windstreken om ons geitenwollen opperwezen te danken voor zijn onmetelijke mildheid. Van de triljoenen mogelijke waarschuwingen kiest hij een vulkaanuitbarstinkje op IJsland uit. Terwijl hij ook een meteoriet ter grootte van IJsland had kunnen laten inslaan, twee atoombommen tot ontploffing had kunnen brengen, een vernietiging door buitenaards leven op poten zou kunnen zetten, een alles verwoestende orkaan hebben laten gieren, een kilometershoge tsunami had kunnen aansturen, een zeer besmettelijk en binnen xe9xe9n minuut dodelijk virus zou kunnen verspreiden onder de gehele mensheid, de bliksem laten inslaan op alle wereldleiders, de zon een jaartje laten verduisteren of tienduizenden kinderen kunnen laten verkrachten door priesters en andere geestelijken. Hoewel dat laatste wellicht geen briljant voorbeeld is.

God wordt alle dingetjes toegeschreven die in het straatje der gelovigen passen. Geneest er iemand, dan is het Gods wonder. Maar woedt er een bloedige oorlog, dan is dat de fout van de mens, met hun eigen wil. Ik tast altijd in het duister over oorzakelijke verbanden en twijfel derhalve te pas en te onpas of nou de schepper, de mens of de natuur verantwoordelijk is.

Gelukkig zijn er de mentalisten als van het NPD om ons leken te vertellen welke natuurverschijnselen het werk van God zijn, en welke niet. Niemand kan ontmaskeren hoe ze dat weten, maar ze weten het gewoon. Toch mogen ze wel wat duidelijker zijn vind ik. x91Een rode kaart omdat we leven zoals we de laatste jaren zijn gewend.x92 Alsof dat al niet cryptisch genoeg is, laat Big Brother wat as de lucht in spuwen in plaats van onmiddellijk te straffen. Het kan aan mij liggen, maar die uitbarsting is toch niet echt de duidelijkste aanwijzing hoe het in de toekomst anders moet?! Moet ik echt xe1lles anders doen? Of alleen een deo-roller kopen in plaats van een spuitbus? Moet ik wat vaker geld geven aan zwervers, mijn ramen geregeld lappen, vrijwilligerswerk gaan doen of wat vaker een minderjarige aanranden?

Laat de NPD alsjeblieft onder een dikke laag as bedolven worden. Hoe komen ze erbij om God zoiets als een vulkaanuitbarsting in de schoenen te schuiven! xcdk was het die de vulkaan kietelde. Als Twente over anderhalve week kampioen wordt, komt dat heus niet door Steve MacClaren en de zijnen, maar door mij! Het regenbuitje van vanmiddag? Sorry, mijn fout. De gescheurde nagel van Cohen? Drie keer raden.
Maar laten we niet op de zaken vooruit lopen, dat doen godsdienstwaanzinnigen ook nooit. We zijn geen wetenschappers. Achteraf praten, dat is pas geloven!

Ik ben niet in de wieg gelegd voor het kijken naar films. Wellicht heeft het met mx92n concentratiestoornis te maken, want alleen op de commercixeble zenders lukt het me zo nu en dan nog wel om er eentje uit te zitten. Maar dan heb ik ook ruimschoots de gelegenheid om tijdens de ellenlange reclameblokken de vaatwasser in te ruimen, een paar boeken uit te lezen, de hond uit te laten, twee keer naar de wc te gaan, de planten water te geven, naar mijn werk te gaan en mx92n kleine meid in de wieg te leggen, voordat de film weer begint.

De laatste film die ik in de bioscoop zag was Komt een vrouw bij de dokter. En hoewel ik met gepaste dwang was meegesleurd, vond ik het niet eens onaardig. Eerlijk is eerlijk. Het wekte derhalve de nodige verbazing dat vrijwel iedereen die na afloop van de tranentrekker de zaal verliet het nodig vond om te vertellen dat ze het boek beter hadden gevonden. Het boek is van Kluun nota bene, Kluun! Aangezien ik louter literatuur lees kan ik niet meepraten over het niemendalletje, maar het zette me des te meer aan het denken.
Ik vond het boek toch beter. Dat zinnetje is onlosmakelijk verbonden met iedere boekverfilming [x93Ik vind het boek beterx94 levert op Google bijna twintig keer zo veel hits op als x93Ik vind de film beterx94]. Regisseur is een ondankbaar beroep. De laatste die ik heb horen zeggen dat de film duidelijk beter was dan het boek was een dyslectische analfabeet met een papierallergie, ergens midden jaren x9180. En zelfs hij twijfelde.
Of je het boek nou gelezen hebt of niet. Dat je nooit hebt geweten dat er een boek met die titel bestond maakt niet uit; het boek was toch xe9cht beter.

Een film kan nu eenmaal nimmer hetzelfde gevoel bewerkstelligen als gedrukte letters. De reden daarvan is dat een boek de verbeelding aan het werk zet. Al is een roman drie kilometer dik, dan nog is er bij lange na niet genoeg ruimte om alle details te beschrijven. En daar komt de fantasie om de hoek kijken. Zij zorgt ervoor dat het verhaal er precies zo uitziet als jij graag wilt. In films blijft zij werkeloos langs de zijlijn staan, buitenspel gezet door alle kant en klare brokken visuele informatie. Exe9n shot zegt meer dan duizend woorden. Paradoxaal genoeg is dat nou juist de makke van het medium film. Duizend woorden schilderen veel mooier.

In dat opzicht is het eigenlijk verrassend dat er boeken van elfhonderd bladzijden of meer bestaan. Het plot is toch altijd in een regel of tien te beschrijven. Ook van vuistdikke exemplaren. Tien regels, de rest is slechts bijzaak.
Daarom ga ik het vanaf nu anders aanpakken. Ik zit immers alweer ernstig te wiebelen op mx92n stoel.
Stel je voor:

Een man wordt bedrogen door zijn vrouw. De man wil wraak op zijn echtgenote en haar besnorde minnaar van rond de 1m71. Hij doet er zox92n 208 bladzijden over om verschillende ideexebn door zijn hoofd te laten schieten. Dan volgt het zinderende slot; hij vermoordt hen beiden.
Het boek heeft als titel: x91Groene eekhoorns bestaan nietx92, begint met de hoofdletter T, er wordt hier en daar wat geneukt, de familieaangelegenheden staan onder spanning, er is ruimte voor een flinke hoeveelheid flashbacks en er staan een paar duizend punten en kommax92s in. De details verzin je zelf maar.
Veel plezier met uw fantasie.

Dan ga ik de tuin zomerklaar maken. En daarna de film op Veronica af kijken.

Het mooie van kinderen is dat ze geen onderscheid maken tussen slim en dom, rijk en arm, mooi en lelijk of andere vormen van hokjesdenken. Ook ik had als kleuter x96achteraf gezienx96 een veel gedifferentieerdere vriendengroep dan nu het geval is. Maar hoe gemxealeerd het gezelschap ook was, mijn vriendjes hadden xe9xe9n ding gemeen: ieders eigen vader was de sterkste, de liefste, de slimste, en op alle andere vlakken superieur aan alle andere papax92s van de hele wereld. Reeds op die leeftijd zag ik de kinderlijke naxefviteit van hun bewering in. Misschien was ik ook wel veel te rationeel voor de kleuterschool. Al die zogenaamde supermannen in ons dorp, dat was ronduit ridicuul! Er was er toch echt maar xe9xe9n. En dat juist xedk zijn zoon was, vervulde mij met geluk.

Maar wie denkt dat zulke overschatting louter bij mijn jeugdkameraden voorkwam, heeft het mooi mis. Ook nu ik 30 ben hebben mijn vrienden nog altijd weinig kaas gegeten van objectiviteit, wanneer het over hun vader gaat. Of het nou een kwestie is van gezond optimisme of van kortzichtigheid, het feit is dat de ouderlijke levensverwachting veel rooskleuriger wordt ingeschat dan op basis van kansberekening mag worden verwacht. Collectief denken ze dat senior een levenselixer heeft geslikt ofzo. Je hoeft geen statisticus te zijn om in te zien dat een deel van hen de deksel lelijk op de neus zal krijgen. De hoge leeftijd die mijn vader zal bereiken moet immers worden gecompenseerd. Het gemiddelde is in dat opzicht onverbiddelijk.

Enkele weken geleden bevond ik mij opeens in het ziekenhuis.
Aanhoudende klachten hadden mijn vader genoopt zich eens grondig na te laten kijken. De eerste indruk was niet goed geweest, en de tweede evenmin. Er bestond een vermoeden op die vreselijke ziekte, en dan ook nog xe9xe9n van de agressiefste telgen van het geslacht. Een donderslag bij heldere hemel. Er restte ons niets anders dan wachten. Weken waarin verschillende onderzoeken plaatsvonden werden gevuld met niets dan eindeloze onzekerheid.

De tijd in de wachtkamer probeerde ik, in afwachting van het laatste oordeel, te doden met het doorbladeren van de aanwezige tijdschriften. Veel informatie nam ik niet op, het was weinig meer dan plaatjes kijken. Tot mijn oog viel op een artikel over D66-kamerlid Boris van der Ham, naar aanleiding van Cornald Maasx92 boek Verlies. Hij vertelde over de relatie met zijn overleden ouders.
Hoewel Boris enorm gesteld was op die vreemde man met dat Einstein haar, betuigde hij op diens begrafenis voor het eerst openlijk zijn liefde voor hem. Hij sprak mooie woorden. Toch had hij spijt dit nooit eerder te hebben gezegd. Ik herkende mezelf in het verhaal van Boris. Ook mijn vader en ik praten niet over gevoelens. Zoetsappigheid laten we over aan anderen. Ik hou van hem, dat weet hij toch wel.

Er flitsten beelden door mijn hoofd van mijn vaders uitvaart. Ik zou niet bij machte zijn iets uit mijn mond te krijgen, maar als dat wel het geval zou zijn, wat zou ik dan zeggen? Waarschijnlijk woorden met dezelfde strekking als die van Boris, maar dan nog mooier en liefdevoller, aangezien mijn vader boven alle vaders uitsteekt. Ik zou vertellen dat hij altijd voor mij klaar stond, dat hij mij nooit een tik heeft gegeven, dat hij enorm veel wist, dat hij prachtig enthousiast kon vertellen over zijn hobbyx92s, dat hij altijd gelijk had (nou ja, bijna dan), dat hij de liefste opa was, dat ik jaloers was op zijn doorzettingsvermogen, dat hij nooit klaagde, dat hij mijn voorbeeld was en dat ik altijd ontzettend trots ben geweest om zijn zoon te zijn.
Daar in die wachtkamer was ik voor het eerst vreselijk bang dat niet ik, maar mijn vrienden gelijk zouden krijgen. Wat als het lot aan de verkeerde kant van het gemiddelde stond?

Eergisteren is mijn vader 67 geworden.
Zoals ieder jaar had ik geen idee wat ik hem moest geven. Deze keer was het extra moeilijk, omdat hij drie weken geleden al iets moois kreeg. Een gunstige uitslag. Er werd uiteindelijk toch geen kwaadaardig weefsel gevonden. Daar kan geen cadeau tegenop. Daarom besloot ik om dit jaar eens geen zak drop te geven, maar een stukje voor hem te schrijven. Een ode. Zodat hij voor eens en altijd weet dat ik heel veel van hem hou.

Bij dezen, papa, deze is voor jou.

We moeten de existentixeble leegte van de seculiere samenleving ontstijgen.
Religie is daarin een moreel anker. ~ Job Cohen.

Dat de politieke daadkracht van de PvdA-beleidsmakers uiterst gering is, mag als algemeen bekend worden verondersteld. Nu blijkt echter dat de x91creatievex92 socialistische breinen niet of nauwelijks voor hen onderdoen. Het heeft even geduurd, maar toen de politieke barometer de weg naar links weer bleek te hebben gevonden, is de merchandising rondom De Verlosser in volle gang gezet.

Yes, We Cohen!

Deze kreet, die qua knulligheid nauwelijks onderdoet voor I Amsterdam, vormt het onderschrift bij de afbeelding van Cohen, die als Obama staat afgebeeld op posters en T-shirts. Niet toevallig werd deze marketingcampagne daags na de historische doorbraak rondom het Amerikaanse zorgstelsel en de daarbij behorende stijging van de presidentixeble populariteit de markt opgeslingerd. Hoewel Job zelf afstand doet van deze vorm van persoonsverheerlijking, is het duidelijk dat zijn partij het volk een irrexebel beeld wil voorschotelen. De PvdA als vernieuwende en daadkrachtige partij. Stem op ons, dan komt alles goed!

Er zijn echter enkele grote bezwaren tegen Cohen als premier. Veruit de belangrijkste is zijn houding ten opzichte van de scheiding tussen politiek en religie. Terwijl dit sinds de Verlichting toch xe9xe9n van de grondvesten van de meeste westerse landen is, stelt Cohen doodleuk dat de seculiere samenleving bestaat uit een ‘existentixeble leegte’, waarin religie als ‘moreel anker’ kan dienen. Op het eerste gezicht lijkt dit Rouvoet en Van der Staaij een hoop campagnekosten te besparen, maar Neerlands bekendste theeleut doelde hierbij op de islam.
Sinds wanneer is eerwraak een moreel anker? En hoe zit het dan met de Jihad, homofobie, vrouwenonderdrukking en het verbod op voorbehoedsmiddelen? Is dat ook allemaal moreel? Natuurlijk niet. Job viel als burgemeester van Amsterdam ten prooi aan de latente angst voor de agressieve religies, en dat biedt weinig hoop voor de toekomst.

Temeer daar de grote roerganger zijn billenmaatje Ahmed Marcouch, voormalig  stadsdeelvoorzitter van het Amsterdamse stadsdeel Slotervaart, wil meenemen naar Den Haag. De knuffelmarokkaan, die als voorbeeld van geslaagde integratie moet dienen, is erkend tegenstander van de scheiding tussen kerk en staat. Hij kwam op voor ambtenaren die weigerden vrouwen en meisjes de hand te schudden, en maakte zich hard voor het invoeren van Koranlessen op openbare scholen en een aparte moslimwijk in Amsterdam. Alles volgens de leer van Dr. Yusuf al-Qaradawi, waarin expliciet word gesteld dat  de Islam leidinggevend moet zijn voor de samenleving. En als het niet goedschiks kan, dan net zo lief door middel van zelfmoordaanslagen.

Maar laten we teruggaan naar de uitspraak van Cohen. Deze is wel dom, maar niet nieuw. Vele gelovigen beroepen zich op het argument dat er wel een God moet zijn, want waarom zouden we anders moreel gedrag vertonen? Ten eerste slaat die hele redenering natuurlijk nergens op. Tenminste, dat is te hopen. Of zouden de raaskallers daadwerkelijk gaan stelen, verkrachten en moorden als hun verteld wordt dat Big Brother niet over de schouder meegluurt? Vermoedelijk niet. Maar in dat geval is hun briljante argument ook meteen onderuit gehaald. De drogredenering wordt simpelweg lachwekkend wanneer men bedenkt dat de statistieken juist een positieve samenhang tussen religie en misdaad lijken te suggereren.
Toch moet ik bekennen dat het niet alleen maar negativiteit is wat de klok slaat. Sasha de Boer was zonder religie immers allang werkloos, aangezien het merendeel van de oorlogen in naam van het opperwezen wordt gevoerd. En dat zou jammer zijn.

Zoals de Amerikaanse filosoof Sam Harris deze week op CNN zei: religie zorgt ervoor dat mensen zich richten op moreel gezien totaal onbeduidende kwesties. In plaats van zich te bekommeren om dingen als kernwapens, genocide en armoede, maken de religieuzen zich uitermate druk om het homohuwelijk of in vitro fertilisatie. Alsof er geen belangrijkere dingen zijn. Om nog maar te zwijgen van de woede die vrijkomt wanneer anderen niet, of in een andere religie geloven. Wat maakt het hen nou uit of ik wel of niet in de hemel kom?! Uiteraard zal ook Harris na de uitzending weer op vele doodverwensingen en andere bedreigingen worden getrakteerd, zoals het strengreligieuze medemens betaamt.

Tja, dan toch maar liever de x91existentixeble leegtex92 van een seculiere samenleving.

Tijd voor een nieuw T-shirt.

Een jaar lang heb ik gezocht naar een decoratief houten bord om ons huis te vernoemen, maar geen van de vele voorbeeldexemplaren kon mij bekoren. De een was te glad, de ander te strak en een derde te mooi afgewerkt. Mijn huis verdiende beter. Afgelopen weekeinde kwam er eindelijk een einde aan de queeste. In een klein volgestouwd Texels winkeltje trof ik achter een reddingsboei, twee planten en wat schapenvachten het gedroomde naambord. De oude scheepsplank is, door jarenlang complotteren van zon, zee en wind behept met een verweerde uitstraling. Gebroken, muf, verschoten. Precies wat ik zocht.

Niet alleen bij gevelborden blijkt echter mijn hang naar vergane glorie. Vrijwel alle objecten die de tand des tijds op bezoek hebben gehad prefereer ik boven hun jongere broertjes (en zusjes, voor de feministen onder ons). Natuurlijk zijn nieuwbouwwoningen energiezuiniger en onderhoudsvriendelijker, maar toch mis ik de ongelijke houten balkenplafonds, de krakende vloeren en de iets verzakte achtergevel. Hoewel ik geen groot autoliefhebber ben, krijg ik altijd een warm gevoel van binnen wanneer ik de prachtige gele koplampen van een Citroxebn DX of Renault 4 ontwaar tussen alle verblindende blauw-witte halogeenverlichting. Mijn retro New Balance en Nike sneakers zitten veel lekkerder dan alle hedendaagse ontwerpen. Onze ouderwetse Engelse kinderwagen doet alle soortgenoten verbleken. En zo kan ik nog wel even doorgaan.

Door mijn omgeving word ik vaak versleten voor nostalgicus. Dat impliceert echter dat ik bovenmatig gehecht ben aan het verleden. Tja, oude dingen hebben hun waarde door de jaren reeds bewezen; ze zijn niet voor niets oud geworden. Toch is oudheid an sich niet wat mij trekt, hoewel het een onoverkomelijke bijkomstigheid schijnt. Mijn voorliefde voor vergankelijkheid bestaat immers bij de gratie van de afkeer voor alles wat nieuw is. Nieuw, het woord alleen al. Voor mij is vernieuwing achteruitgang en stilstand juist rijping.

Als klein ventje al liep ik, tot afgrijzen van mijn moeder, met mijn nieuwe hagelwitte sportschoenen een paar keer door de modder, om de gehate smetteloze aanblik weg te poetsen. Al jaren voordat de doorgaans dure destroyed jeans de modewereld bestormden, zat ik uren met een vijl en schuurpapier mijn nieuwe broeken te voorzien van een used look. De virtuoze lichtschakeringen van Vermeer of Jongkind fascineerden me. Het gekrabbel van Appel of Corneille irriteerde me. Moderne architectuur liet me even koud als ik het warm kreeg van eeuwenoude burchten, het liefst verworden tot door hedra overwoekerde ruxefnes.

Zijn de nieuwe dingen nou echt zoveel lelijker? Waarschijnlijk niet, aangezien ik 20 jaar geleden met een boog om de zojuist gememoreerde x91retrox92 sneakers heen liep. Toch kan ik me nu nog niet voorstellen dat ik over een kwart eeuw heimwee heb naar de futuristische ontwerpen van nu. Ik moet er niet aan denken dat mijn afzichtelijke Compaq laptop of JVC hifi systeem dan mooi staan te zijn op de plek waar nu een prachtige Erica typmachine en Saba radio pronken. Zullen de 70x92s of 80x92s feestjes langzaam verdrongen worden door de 00x92s en 10x92s fuiven? Vermoedelijk wel. Als ik nu denk hoe mijn dochter over twee decennia uit haar dak gaat op Lady Gaga en Rihanna voel ik meelij. Tegen die tijd zal dat vast anders zijn. Het enige wat ik moet doen is wachten tot de kunstenaar zijn werk aflevert. Zijn daden zijn groot, zijn oeuvre reusachtig, zijn werken tijdloos. Al duurt dat laatste even.

x91Als er een God bestaat, dan zeker niet in de kerkx92 ~ Duits slachtoffer van rooms-katholiek misbruik

De crisis heeft de arbeidsmarkt een slechte dienst bewezen. Terwijl de economische krimp op zx92n retour is, beraamde het Centraal Planbureau dat de werkloosheid in 2010 zal stijgen tot bijna 9%. Dit betekent dat 700.000 mensen aan het einde van dit jaar dagelijks kunnen uitslapen. Maar zoals zo vaak als de nood het hoogst is, blijkt er hulp te komen uit onverwachte hoek. Uit de hoek waar de klappen vallen. 
De in 1995 door de rooms-katholieke kerk in het leven geroepen instelling Hulp & Recht is namelijk naarstig op zoek naar een karrenvracht aan nieuwe medewerkers, na een ongexebvenaarde klachtenregen van seksueel misbruik door celibataire slachtoffers -ook wel geestelijken genoemd. De eerste drie maanden van dit jaar zijn er al bijna twee keer zoveel klachten binnengekomen als in de vijftien jaren(!)daarvoor. En niet alleen in Nederland ontworstelen de gehersenspoelden zich langzaam uit het autoritaire juk van de geloofsgemeenschap. Ook in Ierland, Duitsland, Oostenrijk en Zwitserland hebben zich de afgelopen weken honderden slachtoffers gemeld. Eindelijk komen zij er achter dat ze niet ten koste van alles loyaal hoeven te zijn aan de kerk, zoals hen door indoctrinatie is geprobeerd te doen geloven. De dreiging van eeuwige verdoemenis in de hel heeft de beerput heel lang gesloten kunnen houden, maar de stank is inmiddels niet meer te harden.

Het Vaticaan ziet de toekomst met angst en beven tegemoet. Decennialang werden alle ongeoorloofde praktijken doodgezwegen (ten koste van miljarden eurox92s zwijggeld) of gebagatelliseerd. Zo zei kardinaal Jozef Ratzinger in 2002 dat de voortdurende aanwezigheid van nieuwsitems over misbruik op geen enkele wijze overeenkomt met de objectiviteit van de feiten. Hij beschuldigde de media van doelbewuste manipulatie en beweerde dat zij de Kerk in diskrediet wilden brengen. Toch was het destijds nog relatief rustig aan het firmament.
Nu de misbruiktsunami hun heilige huisje echt omver dreigt te werpen, moet de tot paus Benedictus XVI gepromoveerde Duitser wel anders reageren. En dus bood hij publiekelijk zijn excuses aan: x91Als geestelijk vader lijdt ik mee met de slachtoffers.x92
Hoe schijnheilig! Want was het niet diezelfde Ratzinger (toen nog zonder artiestennaam) die in 2001 het geheime document Crimen Sollicitationis onder de aandacht van alle bisschoppen bracht? In dit document staat vermeld hoe te handelen bij seksueel misbruik door geestelijken. Of liever gezegd, hoe een veroordeling van de geestelijk gestoorde pedofielen kan worden voorkomen. Ten eerste blijft alles natuurlijk strikt binnenskamers, op straffe van excommunicatie. Ten tweede wordt de pleger van het misdrijf uit de wind gehouden door overplaatsing naar een ander bisdom, waar ze hun weerzinwekkende praktijken gewoon kunnen voortzetten. Voor de Kerk is religie duidelijk belangrijker dan het leven van individuen.
En was het niet Ratzinger die in de periode dat hij aartsbisschop van Mxfcnchen was, onderdak verschafte aan een pedofiele priester, die na een tijdje ook een nieuwe betrekking als priester kreeg?
Met dit in het achterhoofd, hoeveel waarde moeten we dan hechten aan het pauselijke toneelspel?

Maar de mantel der liefde wordt niet alleen door de paus over zijn onderdanen geworpen. Zo stapte ex-voorzitter Yvo van Kuijck en andere commissieleden nog geen twee jaar geleden op bij de eerder genoemde instelling Hulp en Recht, omdat hij tot inzicht was gekomen dat niet het slachtoffer centraal stond, maar de bescherming van de kerk tegen aansprakelijkheidsrisicox92s. (Zo werden, om een voorbeeld te noemen, de slachtoffers gehoord in het bijzijn van de dader). Hoe serieus neem je de beschuldigingen dan? Hoogleraar cultuurgeschiedenis van het christendom Peter Nissen, vertelde in Netwerk ook in Nederland talloze voorbeelden van priesters te kennen die voor de vorm zijn geschorst om na een tijdje weer vrolijk kerkelijk en pastoraal werk kunnen doen.

Nu er een onafhankelijk onderzoek is aangekondigd naar de wanpraktijken, zal de beerput ongetwijfeld verder worden uitgediept, met hopelijk fikse straffen tot gevolg. Toch zal daarmee geen einde komen aan het misbruik binnen de Kerk. Zolang zox92n onnatuurlijke en achterhaalde maatregel als het celibaat (blijf hier en vermenigvuldig u absoluut niet) van kracht blijft, zullen de vleselijke lusten worden gebotvierd op kleine kinderen. Priesters blijven mensen, inclusief de drang tot seksuele gemeenschap, die evolutionair gezien heel logisch is te verklaren. Ik ben benieuwd in welke bochten gelovigen nu weer zullen wringen om te verklaren waarom God die lusten niet heeft uitgeschakeld bij zijn trouwe discipelen.

Ik ken mensen die masturberen, homox92s, mensen die abortus hebben laten plegen of voorbehoedsmiddelen gebruiken. Allen gruwelen van de horror van het grootschalige misbruik. Toch komen zij allemaal in de hel, en die vieze oude clerici in de hemel.

Geloof jij het?

Cartoon: Nozzman